Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Brzezinach

Sygnatura akt

II K 309/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

M. L. (1)

w okresie czasu od września 2020r. do 5 kwietnia 2022r. w m. B. pow. (...) (...) woj. (...) uchylał się od obowiązku alimentacyjnego na córkę M. L. (2) określonego co do wysokości po 400 zł miesięcznie ugodą zawartą w dniu 26 września 2017r. w obecności mediatora a zatwierdzoną postanowieniem Sądu Rejonowego (...)z dnia 17 października 2017r. w sprawie o sygn. (...) czym spowodował zaległość przekraczającą równowartość 3 świadczeń okresowych,

tj. o czyn z art. 209 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.1  M. L. (1) jest ojcem małoletniej M. L. (2) urodzonej (...)

1.2  W dniu 26.09.2017 r. przed mediatorem M. M. (2) M. L. (1) i K. W. (1) zawarli ugodę, mocą której M. L. (1) zobowiązał się do łożenia na utrzymanie małoletniej córki M. L. (2) kwoty 400 zł miesięcznie, począwszy od 01.10.2017 r. do 05-go dnia każdego miesiąca z góry z ustawowymi odsetkami w przypadku opóźnienia w terminie płatności którejkolwiek z rat

1.3  Postanowieniem z dnia 17.10.2017 r. sygn. akt (...) Sąd Rejonowy (...) zatwierdził w całości ugodę zawartą w dniu 26.09.2017 r. przed mediatorem M. M. (2).

1.4  Z uwagi na niewywiązywanie się oskarżonego z obowiązku alimentacyjnego względem córki prowadzone było przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym (...)

1.5  Na dzień 04.04.2022 r. zaległość wraz z odsetkami na rzecz wierzyciela K. W. (1) wynosiła 12.146,02 zł.

1.6  Oskarżony płacił alimenty, jednakże nieregularnie oraz starał się uczestniczyć w życiu córki.

1.7  K. W. (1) nie składała wniosku do funduszu alimentacyjnego z uwagi na przekroczenie dochodu. Korzysta z programu 500 plus. Nie otrzymuje innych form pomocy. Mieszka w domu jednorodzinnym za który spłaca kredyt.

1.8  M. L. (1) ma 45 lat, jest kawalerem, posiada na swoim utrzymaniu 1 dziecko w wieku 9 lat, bez zawodu, bezrobotny, utrzymuje się z prac dorywczych, otrzymuje z tego tytułu około 4000 zł. miesięcznie, bez majątku. Nie leczony psychiatrycznie,psychologicznie, odywkowo, neurologicznie. Służba wojskowa uregulowana.

1.9  Oskarżony w okresie od 01.09.2017 do 31.03.2022 r. nie był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy ( PUP) jako osoba bezrobotna .Oskarżony nie korzystał z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (MOPS) w Ł. i nie figuruje w rejestrze podatników Urzędu Skarbowego Ł..

1.10  Oskarżony na dzień wyrokowania nie był karany.

1.11  Oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. W toku postępowania przygotowawczego w swoich wyjaśnieniach opisał związek jaki łączył go z K. W. (1) i kontakty jakie miał z córką M. L. (2). Podważył wysokość swojego zadłużenia alimentacyjnego i podał, iż jego zdaniem wysokość zadłużenia alimentacyjnego wynosi 6 800 zł, którą to kwotę jest w stanie uregulować w ciągu 30 dni. Podczas kolejnego postępowania oskarżony oświadczył, iż ureguluje wysokość alimentów w kwocie 11 154,15 zł plus odsetki w wysokości 991,87 zł, jednakże podniósł, iż jego zdaniem nie jest to faktyczny stan zadłużenia. W toku postępowania sądowego wyjaśnił, iż nie płacił alimentów z uwagi na ograniczenie mu praw rodzicielskich przez matkę dziecka.Nie rozpoczął jeszcze spłaty zaległości alimentacyjnej, gdyż myślał, że postanowienia wcześniejszej rozprawy muszą się uprawomocnić. Jest gotowy do spłaty zaległości. Jak widzi się z córką to robi jej zakupy.

Zeznania świadka K. W.

ugoda

k.23-23 v.

k. 14

k.15-16

k.30-32

k.10

k.11

k.12-13

k.45-46

k. 23-23 v. 223 v.-224

k. 40, 117 v.,221 v.

k.54

k.53

k.55-56

k.9

k.19

k.20

k.188,221

k. 40 v.-41, 49v. -50, 117 v.,221 v.-222

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1 do 1.11

ugoda

Sąd oparł się w pełni na zgromadzonym materiale dowodowym w postaci dokumentów. Dokumenty te sporządzone zostały przez uprawnione do tego organy czy też komornika sądowego. Ponadto przedłożone zostały dokumenty w postaci orzeczeń sądów, informacji z baz danych osób pozbawionych wolności. Sąd nie miał wątpliwości odnośnie wiarygodności i autentyczności dokumentów, a także strony nie podważały prawdziwości treści wynikających z wymienionych dokumentów.

Zeznania świadka były wiarygodne i szczere. Znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Oskarżony M. L. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i jednocześnie złożył wyjaśnienia w sprawie. Wskazał, z jakich przyczyn nie płacił alimentów w okresie objętym oskarżeniem. Jednakże jego zachowanie nie znajduje usprawiedliwienia. Na wiarygodność zasłużyły jego wyjaśnienia również odnośnie poczynionych wpłat na poczet zaległych alimentów, albowiem zostały potwierdzone dokumentami w postaci wykazu transakcji oraz dokumentacją przedstawioną przez Komornika Sądowego. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia wyjaśnień oskarżonego.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

----

----

------

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1.  art. 209 § kk

M. L. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Swoim działaniem oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa opisanego w art. 209 § 1 kk. Przestępstwo to ma charakter indywidualny, jego sprawcą może być bowiem jedynie osoba, na której ciąży obowiązek alimentacyjny określony co do wysokości orzeczeniem sądowym, ugodą zawartą przed sądem albo innym organem albo inną umową.

Znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 kk wyczerpuje sprawca, który uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego. Uchylanie się nakłada obowiązek wykazania, że sprawca miał obiektywną możliwość dostarczania środków utrzymania, lecz tego nie czynił (zob. wyrok SN z 9.05.1995 r., III KRN 29/95, Lex nr 20769).

Dla bytu przestępstwa z art. 209 § 1 konieczne jest, aby łączna wysokość zaległości powstałych wskutek uchylania się od wykonania obowiązku alimentacyjnego stanowiła równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych albo jeżeli opóźnienie zaległego świadczenia innego niż okresowe wynosi co najmniej 3 miesiące. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że uchylanie się od obowiązku łożenia na utrzymanie osoby uprawnionej do alimentacji zachodzi wtedy, gdy zobowiązany mając obiektywną możliwość wykonania tego obowiązku, nie dopełnia go ze złej woli.

M. L. (1) jest osobą pełnoletnią i w pełni poczytalną, miał świadomość i możliwość rozpoznania bezprawności swojego czynu, lecz nie dał posłuchu normom prawnym. Sąd nie znalazł okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Dokonując czynu oskarżony działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, jednocześnie nie zachodzi żaden z kontratypów uregulowanych przepisami. Z uwagi na to Sąd uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu.

Ze zgromadzonych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim - zdawał sobie sprawę z tego, iż ciąży na nim obowiązek alimentacyjny, znał jego dokładną wysokość, a mimo to nie uiszczał odpowiedniej kwoty na rzecz swojej córki. Wysokość świadczenia na 400 zł. określona została ugodą z dnia 26.09.2017 r. zatwierdzoną postanowieniem z dnia 17.10.2017 r. sygn. akt (...) Sądu Rejonowego(...).

W ocenie Sądu, w działaniu oskarżonego można wyszczególnić negatywny i zarazem lekceważący stosunek do wykonywania nałożonego obowiązku przy jednoczesnej obiektywnej możliwości jego realizacji.

Oskarżony jest osobą w średnim wieku (ma 45 lat), był i jest zdolny do pracy. Nie ulega wątpliwości, iż w okresie objętym wyrokiem tj. od września 2020r. do 5 kwietnia 2022r. M. L. (1) nie wypełniał ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Negatywny stosunek oskarżonego do nałożonego obowiązku przejawił się przede wszystkim w lekceważącym podejściu do obowiązku. Otrzymując wynagrodzenie w wysokości 4000 zł. nie płacił alimentów z uwagi na ograniczenie mu praw rodzicielskich przez matkę dziecka. Takie założenie oskarżonego absolutnie nie usprawiedliwia jego zachowania. Oskarżony zaprzestał opieki materialnej nad dzieckiem, gdyż nie był w stanie porozumieć się z K. W. (1). Niezależnie od konfliktu rodzicielskiego, obowiązek zapewnienia środków utrzymania spoczywa na obojgu rodzicach i nie może być uzależniany od wzajemnych relacji między stronami.

Analizując stopień społecznej szkodliwości czynu sąd wziął pod uwagę kwantyfikatory określone w art. 115 § 2 kk. W ocenie Sądu społeczna szkodliwość czynu popełnionego przez oskarżonego jest wysoka, dokonując tej oceny Sąd wziął pod uwagę, iż oskarżony naruszył podstawowe dobro prawne godząc w rodzinę i opiekę, oskarżony działał również z zamiarem bezpośrednim, naruszając podstawowe obowiązki związane z byciem rodzicem. Oskarżony przypisanego czynu dopuścił się również w długim okresie czasu tj. od września 2020r. do 5 kwietnia 2022r., jawnie lekceważąc wynikające z ugody obowiązki.

Jednocześnie zauważyć należy, iż wobec oskarżonego nie toczyły się inne postępowania egzekucyjne, aniżeli te wynikające z braku realizacji obowiązku alimentacyjnego w niniejszej sprawie. W okresie objętym zarzutem oskarżony nie odbywał również kary w zakładzie karnym. Oskarżony miał więc obiektywną i niezakłóconą innymi okolicznościami możliwość podjęcia działań mających na celu uregulowanie należności alimentacyjnych.

Sąd nie miał zatem wątpliwości, iż oskarżonemu można było przypisać odpowiedzialność za popełnienie przestępstwa określonego w art. 209 § 1 kk i na podstawie przywołanego przepisu należało orzec w stosunku do oskarżonego karę.

☐

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. L. (1)

1.

1.

Za popełnienie przypisanego czynu z 209 § 1 kk oskarżonemu groziła kara grzywny, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

W ocenie Sądu karą adekwatną do wagi popełnionego czynu, stopnia społecznej szkodliwości oraz stopnia winy, jest kara 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze treść art. 53 kk w brzmieniu sprzed nowelizacji z 1 października 2023 roku. Wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jaki i łagodzące. Na korzyść sąd uwzględnił, że oskarżony przyznał się do winy i nie był uprzednio karany. Natomiast na niekorzyść oskarżonego przemawiał długi okres nie alimentacji oraz duży stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu przejawiający się w charakterze naruszonego przez oskarżonego dobra jakim jest rodzina i obowiązek opieki. Oskarżony, jako osoba w pełni społecznie ukształtowana, świadomy był obowiązków ciążących na nim jako na rodzicu. Wiedział także, iż wobec niego toczy się postępowanie egzekucyjne, a jego oświadczenia wyrażone w toku postępowania przygotowawczego wyrażające chęć spłacenia zadłużenia ostały się tylko w sferze deklaracji, bez jakiegokolwiek potwierdzenia w działaniu. Należy w tym miejscu zauważyć, że wedle oficjalnych danych z Urzędu Skarbowego, oskarżony nie osiągał żadnych dochodów. Jednocześnie utrzymywał się z prac dorywczych osiągając dochód w wysokości około 4000 zł. , a więc standard jego życia nie był niski. Powyższe dowodzi w sposób jednoznaczny, że okres niealimentacji nie wynikał z jakiejkolwiek trudnej sytuacji, w jakiej znalazł się oskarżony. Również stopień społecznej szkodliwości należało ocenić jako wysoki, o czym świadczy długotrwały czas niewywiązywania się przez oskarżonego z obowiązku alimentacyjnego. O stopniu tej szkodliwości świadczy m.in. wysokość szkody wyrażona kwotą nieuiszczonych alimentów, jak też długością utrzymywania tego stanu nie alimentacji przez oskarżonego, jego motywacja, która wynikała z konfliktu, w jakim pozostaje z K. W. (1).

W ocenie Sądu wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju, tj. kary grzywny nie spełni ustawowych celów kary. Kara grzywny jawi się jako niecelowa z uwagi na sytuację finansową oskarżonego. Przestępstwo, którego się dopuścił polegało na niełożeniu na rzecz swojej małoletniej córki alimentów w wysokości 400 zł. nałożonych na niego ugodą potwierdzoną przez Sąd. Z uwagi na nałożenie przez Sąd niniejszym wyrokiem obowiązku łożenia na rzecz małoletniej M. L. (2) alimentów, niezasadnym byłoby orzekanie wobec oskarżonego kary grzywny, która dodatkowo obciążyłaby go finansowo i mogłaby ujemnie wpływać na utrzymywanie przez oskarżonego swojej córki.

W ocenie Sądu nieadekwatną byłaby również kara surowszego rodzaju - kara pozbawienia wolności. W chwili obecnej oskarżony pracuje, osiąga dochód, który pozwoli mu na spłatę, chociażby częściami zaległych alimentów. Oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia. Wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w tych okolicznościach jawi się jako zbyt surowe i niecelowe, tym bardziej, iż gdyby pozytywna prognoza na przyszłość okazała się chybiona – oskarżony zaprzestałby regulowania należności alimentacyjnych – istnieje możliwość zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności w miejsce kary ograniczenia wolności.

W tym konkretnym zaś przypadku o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu świadczy nieustępliwość oskarżonego w utrzymywaniu stanu bezprawnego, długotrwałość tego okresu oraz wysokość szkody, którą swym postępowaniem wyrządził.

Wysokość orzeczonej kary ograniczenia wolności, jak i wymiar miesięczny czasu pracy na cele społecznej, jest adekwatny do czynu, którego oskarżony się dopuścił. Jest to kara odpowiednio surowa, aby uświadomić oskarżonemu bezprawność jego działania i wywołać u niego krytycyzm wobec popełnionego czynu. Wymiar godzinowy czasu pracy pozwoli oskarżonemu na realizację obowiązków wynikających z nałożonej kary, jak też pogodzenie ich z innymi jego aktywnościami, w tym zawodowymi.

Z tych też względów, zasadnym było wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności w wymiarze 8 miesięcy, albowiem takie ukształtowanie kary spełni wobec oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także cele prewencji generalnej oraz kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jest ono także adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego.. Oskarżony jest w średnim wieku i jest osobą zdrową, a zatem wymiar 30 godzin prac społecznych w stosunku miesięcznym będzie również odpowiednim wymiarem.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do wykonywania bieżącego obowiązku alimentacyjnego poprzez łożenie na utrzymanie córki.

Dobór obowiązku mimo, iż na wymienionej podstawie jest fakultatywny, wymaga uwzględnienia dyrektywy sprawiedliwościowej i prewencyjnej jak i celu stosowania danego obowiązku w odniesieniu do konkretnego, indywidualnego przypadku.

Na gruncie niniejszej sprawy zobowiązanie do wykonywania obowiązku alimentacyjnego, w ocenie Sądu, po pierwsze - zapewni uprawnionemu do alimentacji regularny dopływ należnych mu środków, po drugie - zdyscyplinuje sprawcę do wykonywania określonego obowiązku oraz pozwoli przeciwdziałać w ten sposób ponownemu wejściu skazanego w konflikt z prawem z powodu popełnienia przestępstwa nie alimentacji.

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.

4.

Mając na uwadze oświadczenie obrońcy sąd rozstrzygnął w kwestii dotyczącej zwrotu na jego rzecz poniesionych wydatków w związku z ustanowieniem obrońcy.

O kosztach sądowych w sprawie orzeczono w oparciu o art. 626§1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o opłatach w sprawach karnych uznając, iż uiszczenie przez oskarżonego kosztów sądowych w całości nie byłoby zbyt uciążliwe ze względu na jego sytuację majątkową, gdyż oskarżony pracuje zarobkowo. Opłata w wysokości 180 złotych wynikała z ustawy o opłatach w sprawach karnych z 23.06.1973r. z późn. zm.- art. 2 ust. 1 pkt 5. Koszty sądowe wynikały z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18.06.2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. z 2013r. poz.663).

1Podpis